میرم زیر پتو و به اون روزی فکر میکنم که به راحتی به فاکتون بدم. نه عذاب وجدانی نه چیزی. حتا نمیخوام بمیرید. فقط میخوام زجر بکشید.

برخواه جان ، فاک یو اگن.

no one knows she's crying no one knows she's dying

هرچی دورتر ، بهتر.

خودمم که نمیخوام. نمیدونم. خودمم.خود درگیریه. میدونم که گارد دارم در حد تیم ملی. نسبت به همه حس های قشنگ.

دلم میخواد برم پراگ.

شاهین کریمی تو راننده خیلی خوبی هستی و امیدوارم شاد باشی و شادی کنی.

یلدا پیش فاک و فامیل بودیم با این تفاوت که مری هم اینجاست. چند روز پیش ما بود امشب رفت باز برمیگرده. وقتی که نیست فکر میکنی مهم نیست و عادت شده ولی وقتی برمیگرده دوباره اون حس گرم و مهربون خانواده میره زیر زبونت. چهارشنبه هفته بعد پرواز داره. امشب یه دیقه بیشتر از همیشه بی حس و حال بودم. پرنده رو میخوام.بغل میخوام.حس های زیبایی که همه بهش نیاز دارن و من با دست خودم دارم دریغشون میکنم رو میخوام.

دلم میخواد کتایون رو اونقدر بزنم که صدا سگ بده.این همه تنفر چیه تو وجودم. به مامان میگم احساس میکنم مری و لیدا دورو ان. میگه هههههه !! میدونی چه حرف سنگینیه؟!  اونا خیلی دوست دارن.خیلی.  به هر حال هر گلی یه بویی داره دیگه. دلم میخواد خون بالا بیارم. یکی از چیزایی بوده که هرموقع حالم بد بوده ، بهش فکر میکردم و آروم میشدم. خون زیاد بالا اوردن.

اندازه تمام زمانایی که میرفتم یه گوشه کمد چراغ قوه روشن میکردم ، تمام موقع هایی که تو شمرون از ساعت چهار صبح بیدار میشدم و صدای اون ثانیه شمار تو گوشم بود ، تمام زندگیم که لولولو تو بغلم بود و در گوشش حرف میزدم و هی بهش میگفت آخه چیکار کنم چیکار کنم ، احساس تنهایی میکنم.

این تنهایی جدا ناپذیر که باهام گره خورده.از همون بچگی.